Afleiding

Zodra ik ons kantoor inloop stapt onze CFO op mij af. “Goedemorgen, nog frisse ideeën over hoe we meer resultaat kunnen boeken?”. Hij lacht triomfantelijk. “Zo zou je het kunnen zeggen”, “Oké, nou vertel. I’m all ear!”. Hij zwijgt even. “Gisteren was ik weer in leuk vrouwelijk gezelschap”. Ik zucht. “Oké, hier heb ik dus géén zin in!”, zeg ik resoluut. Hij schudt zijn hoofd. “Wacht even. We bestelden allebei een kopje thee. Het koekje bij haar kopje viel op het dienblad in wat over de rand gelopen theewater. Daarna legde de serveerster het doodleuk weer terug bij haar kopje”. Ik wist niet wat ik zag en mijn gezelschap vond het schandalig. “Oké, nou ik heb genoeg gehoord. Ik dacht dat dit over business zou gaan”. Hij zucht weer. “Precies, ik denk dat de serveerster mij iets duidelijk wilde maken over mijn gezelschap”. Nu moet ik triomfantelijk lachen. “Het is hoe dan ook héél erg smerig”, “Juist”, zegt hij gelaten. “Het werd zowaar nog erger”. Dit begint een welkome afleiding te worden voor mijn eigen sores. “Toen ik aan het einde van onze afspraak na twee kopjes thee nog even naar het toilet was geweest”. Ik laat hem niet uitspreken. “Toen had jij al afgerekend en vervolgens triomfantelijk geroepen dat er vandaag niet afgewassen hoeft te worden”. Hij wijst met zijn vinger naar mij. “Precies!”, “Je kreeg een uitnodiging om de afspraak elders voort te zetten?”. Hij zucht weer. “Nou niet bepaald”, “Wat?”, “Ze werd helemaal hysterisch dat ik zonder het aan haar te vragen al had betaald”. Ik sta perplex. “Beheerst legde ik uit dat ik dit altijd zo doe. En daar nam ze géén genoegen mee. Ze was helemaal van de leg”, “Mijn lieve hemel”, “Uiteindelijk kalmeerde ze maar dit was wel héél bijzonder”, “Alleen wat wil je me nou vertellen, dat wij net een getrouwd stel zijn?”, “Haha, nee! Ik heb zo’n vermoeden dat bepaalde groepen van onze klanten net zo op ons reageren alleen merken we dat niet. Door dat te veranderen kunnen we ons resultaat verder omhoog stuwen!”. Ik wijs met mijn vinger naar hem. “Top idee!”