Klusteam

Aan de bulderlach te horen heeft onze CFO weer iets. De deur van mijn kantoor gaat open en het is duidelijk dat hij het écht niet meer heeft. Ik kom meteen zelf helemaal in de stemming en begin automatisch ook te lachen. “Wat is er zo grappig”, weet ik nog net uit te brengen. Het lukt hem bijna niet om uit zijn woorden te komen. “Nou, ik heb me dit keer héél fatsoenlijk gedragen”. De manier waarop hij de nadruk op “ik” legt beloofd weinig goeds. “Dit zal wel weer over een vrouw gaan….” en ik barst zelf in lachen uit. “Nou, weet je..”, en hij begint zelf ook weer te lachen. “Een vriendin van mij heeft een nieuw huis en vroeg mij of ik haar klusteam zou komen versterken”. Ik kijk hem vragend aan. “Zei je nou echt klusteam?”. Hij knikt. “Ik heb haar verteld dat ik twee linkerhanden heb en dat een muurtje witten daarom niet echt mijn ding is. Al voelde ik me schuldig dus heb ik toch iets geregeld”. Dit klinkt toch minder spannend dan ik dacht. “Twee vrienden hebben samen een schildersbedrijf dus die heb ik gevraagd of zij bij haar langs konden gaan om haar muurtje te witten”. Ik kijk hem vragend aan. “Dat klinkt eigenlijk wel een beetje saai”. Hij doet de deur nu achter zich dicht. “Zoals ik al zei ik heb mij gedragen”, “Wie heeft zich dan minder goed gedragen?”, “Nou, toen ik bij haar op bezoek kwam duwde ze alsnog een verfroller in mijn handen”, “De schilders waren al langs geweest?”. Hij barst weer in lachen uit. “Precies!”, “Alleen wat hebben die dan gedaan?”. Hij begint weer te bulderen van het lachen en pakt zijn telefoon. “Je had wel wat duidelijker mogen zijn dat het écht schilders zijn”, zie ik in een appje dat hij zojuist van haar gekregen heeft. Mijn. Lieve. Hemel. Het is wel een héél mooie vrouw zie ik aan de foto die ze als plaatje op de app gebruikt. “Is het schilderwerk al klaar bij haar?”. Hij kijkt me even bedenkelijk aan, om vervolgens naar mij te wijzen en tranen in zijn ogen van het lachen te krijgen.